27-08-11

Dag 11: Rabaçal - Coimbra (29 km)

En hier volgt zowaar het eerste ochtendlijke blogbericht van deze Camino Portugues. Het was gisteren laat geworden, omdat zus en schoonbroer van de vlieghaven naar huis moesten geraken en daarom heb ik mijn schrijftaak naar vandaag verschoven. Ik hoop dat u deze arme verslaggever hiervoor wilt vergeven (maar dan wel in de betekenis van vergiffenis schenken aub).  

Ik val in herhaling, maar ik kan enkel doorgeven wat Greet me vertelt: het was alweer een prachtige tocht door een prachtige natuur! Het stappen ging voortreffelijk voor beide bekende pelgrims. En de aankomstplaats, Coimbra, is een schitterende stad met mooie gebouwen. De universiteitsgebouwen, een beetje op een hoogte gelegen, zijn zeer zeker de moeite waard om bekeken te worden.

Ze moesten 's morgens starten zonder ontbijt (die service was in de 0 Euro niet inbegrepen). Waarom dat vertrek al om 6u45 moest zijn, begrijp ik niet en het is ook niet aan mij besteed om dat te proberen uitleggen... In 'het boekje' stond vermeld dat 3 km verder een bar was, dus een mogelijkheid om te ontbijten. Toen ze daar aankwamen, begrepen ze van enkele vrouwen die op de bus stonden te wachten, dat ze niet verder moesten zoeken, want dat die bar gesloten was. Dus maar ergens op een hofmuurtje een melkbroodje gegeten, om daarna verder te trekken. Dan kwamen ze een man tegen met een hondje. Hondje komt aangerend, hondje blaft tegen de pelgrims, man zegt dat hondje moet zwijgen, kortom: de gewone manier waarop mensen met hondjes meestal aan de klap geraken. Toen de man hoorde dat ze een café zochten om een koffie te drinken, nodigde hij hen (zelfs met zachte dwang) uit om met hem mee te gaan naar zijn huis. Daar ontmoetten ze de echtgenote en de moeder van de man met het hondje en kregen daar koffie, fruitsap, geroosterd brood enz. Van gastvrijheid gesproken! De babbel ging ook vlot, want de vrouw was alweer een Franse, die met een halve Italiaan was getrouwd en met man en moeder elk jaar drie weken naar hun huis in Portugal kwamen. Leuke ontmoeting dus!

Verder heb ik weinig nieuws. Ik vermeld regelmatig prijzen van overnachtingen en eten. Denk nu direct dat ik, zoals Scrooge, elke avond bij kaarslicht mijn centen zit te tellen omdat dat ó zo belangrijk is! Ik zeg dat enkel omdat eventuele toekomstige pelgrims een idee kunnen krijgen van kosten en ook omdat ik versteld sta van de lage prijzen in de horeca in Portugal! Dit alles omdat ik weer over geld ga spreken: gisteren hebben ze in een restaurantje een driegangenmenu gekregen, met een karaf wijn erbij en koffie voor de prijs van 9,5 Euro en het was zeer lekker en zeer aangenaam! Ga dat hier maar eens zoeken voor die prijs! (en mocht je dat toch vinden, laat het me dan wel weten...).

Vandaag wordt het een tocht van 22 km, de moeite niet om je schoenen aan te trekken...  Héél vroeg moeten ze niet opstaan, want vandaag krijgen ze ontbijt om 8u00. Gelukkig dat het niet té vroeg is, want gisterenavond was er op het marktplein een optreden van Fadozangers. Ik heb het even opgezocht voor diegenen onder ons die FADO muziek niet kennen: Fado is het Portugese levenslied. Het is in Portugal een zeer gewaardeerde zangkunst en werd vroeger in armoedige kroegen gezongen. Tegenwoordig is fado een erkende zangkunst. Fado neemt een bijzondere plek in het leven van ieder Portugees, vertaalt de gemoederen van zijn leven, verdriet, melancholie, blijheid, weemoed, saudade en niet te vergeten de feeststemming. Amália Rodrigues wordt algemeen beschouwd als één van de belangrijkste en invloedrijkste fado zangeressen ooit.

Zo, ik moet meer schrijven 's morgens: dat krikt het culturele niveau van deze blog naar omhoog! Dat is niet echt de bedoeling van dit schrijven hoor. Maar dát wisten jullie waarschijnlijk al lang!  

   

     

09:42 Gepost door Het thuisfront | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Bij het lezen van je verslagen, BOB, komen er steeds binnenpretjes!
Wat moet het voor Greet en Michel toch leuk zijn om vast te stellen dat er op de wereld nog "warme" mensen bestaan,want geef nu eerlijk toe , hier is het soms toch wel heel erg!
Geniet maar met volle teugen Greet!

Gepost door: linda de vogelaere | 27-08-11

De commentaren zijn gesloten.