26-08-09

Dag 27: Piñera - La Caridad

Vandaag werd het eindelijk nog eens een halve rustdag. Om 12u30 waren ze al in de albergue in La Caridad na 17 kilometer stappen. De laatste 2 dagen waren qua natuur en rust niet zo mooi, want bijna het ganse stuk ging langs de nationale weg, een drukke baan dus... Al bij de eerste huizen van La Caridad werden ze aangesproken door een vriendelijk oud vrouwtje dat vroeg of ze op weg waren naar de albergue. Op hun bevestigend antwoord zegde ze hen, dat ze eerst aan het blauwe huis moesten stoppen om daar de sleutel te vragen en dan pas verder te gaan naar de albergue. En dat was helemaal juist. Zo waren ze eindelijk nog eens vroeg ter plaatse, zodat ze snel hun was konden doen en om te profiteren van de zon zodat ze morgen van de luxe van droge kleren kunnen genieten.

In de namiddag hebben ze de toerist uitgehangen: ze zijn naar het strand gegaan, waar Greet wat gerust heeft in de schaduw van een rotsblok en waar Michel zijn hartje kon ophalen bij het zwemmen in de zee.

Bij de terugkeer in de albergue vonden ze een Braziliaanse aan tafel die hen prompt uitnodigde om bij haar te komen zitten en hen iets te drinken aanbood (dat heb ik hier in die 4 weken thuis nu nog niet meegemaakt sè!) De Braziliaanse was vorig jaar al op tocht geweest naar Santiago en volgt nu ook de noordroute.

Met de benen gaat het vandaag beter, de halve rustdag zal deugd gedaan hebben. De kilometers van de voorbije dagen moeten we ook corrigeren, want de 28km waren er eigenlijk 33 en de 38km waren er zelfs 42 volgens het routeboekje! Met de planning die Michel en Greet nu hebben opgesteld wordt het morgen geen te zware dag (22km), zouden ze geen volledige rustdag meer nemen en zouden ze op 4 september in Santiago aankomen. Als alles goed gaat, stappen ze dan de volgende morgen door naar Muxia. Een mens moet toch iets doen in zijn vrije tijd nietwaar?

En 10 september wacht het vliegtuig naar België. Eigenlijk wacht dat niet: als ze niet op tijd is, kan ze niet mee, zo simpel is dat! Maar uit haar woorden vanavond aan de telefoon te horen, zal ze het vliegtuig niet missen. De tocht is prachtig maar aan de andere kant mist ze haar gezin toch wel. En zo zijn de simpele zielen van het thuisfront ook alweer een beetje blij...      

 

23:27 Gepost door Het thuisfront in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.