30-07-09

Eén jaar later

Het is nu 30 juli 2009 en jullie vragen je misschien af wat er sinds de aankomst in Fistera zoal gebeurd is...

Wel, na het afscheid in Fistera zijn Angèle en René naar huis vertrokken. Wij (lees Greet, Michel en Bob) zijn terug naar Santiago gereden. Na een onvergetelijk vuurwerk en een al even onvergetelijk afscheid van de andere pelgrims zijn Greet en Bob nog 3 dagen naar Porto gereden om de stad te gaan bezoeken. Daarna is het terug rechting Berchem gegaan, want Greet wilde nu echt wel naar huis. Thuis is ze de eerste weken wat verloren gelopen: niet dat ons huis zo groot is, maar de gewoonte van drie maanden en half elke dag te stappen door de natuur, dat veeg je zomaar niet weg! Waar ze vroeger totaal geen interesse had in de PC, moesten we haar nu een spoedcursus geven om e-mails te kunnen ontvangen en zenden, foto's te kunnen binnenhalen en sorteren, te leren chatten met haar ex-compagnons enz. enz. ... Ze sprak al snel over een mogelijke volgende tocht en heeft zich onmiddellijk ingeschreven voor een cursus spaans, om tegen de mensen in Spanje 'eens iets te kunnen terug zeggen'.  Angèle en Greet zien mekaar regelmatig en gaan ook bijna maandelijks samen stappen. En Chris heeft nog een zeer geslaagd pelgrimsweekeinde georganiseerd in de Ardennen. Angèle gaat in 2009 niet naar Santiago maar gaat naar Engeland om een coast to coast wandeling te doen met haar schoonzus.

En ik... ik zit terug achter mijn PC'tje vandaag, te sakkeren omdat ik al zoveel vergeten ben over de geheimen van ooit aangemaakte paswoorden en van het systeem om te bloggen. Nog een beetje emotioneel, omdat ik Greetje vanmorgen ben gaan uitwuiven in het station van Berchem. Vorig jaar dacht ik, naïeve jongen die ik toch nog soms ben: Greetje heeft nu haar jarenlange droom om naar Santiago te wandelen kunnen waarmaken en alles is goed afgelopen. FOUT! Blijkbaar is de camino zoiets als een virus: je krijgt dat in je lijf en dat gaat nooit meer weg! En wat doe je dan als echtgenoot van zo een pelgrim? Dwars gaan liggen of aanvaarden... En uiteraard heb ik voor de tweede optie gekozen. Per slot van rekening is het (maar) voor zes weken deze keer! En je kan echt niet gaan dwarsliggen als je ziet dat ze nog steeds straalt als ze over haar vorige camino spreekt...

En zo is ze vandaag dus vertrokken met de trein naar Lille (niet het Lille van Angèle en René, maar Lille in Frankrijk!) Daar heeft ze een rechtstreekse trein naar Irun. In Irun ontmoet ze Michel en mogelijk nog enkele andere dappere stappers die hij op de weg van Arles heeft opgepikt... En morgenvroeg wordt er dus weer gestart met als doel: de weg! Ik weet niet of ik evenveel tijd ga kunnen uittrekken om dagelijks haar wedervaren te vertellen, want voor mij is het vanaf maandag terug werken geblazen. Maar ik ga alvast proberen. Als 's avonds de telefoonverbinding werkt, laat ik via deze weg weten waar ze zit en hoe het haar gaat!    

14:58 Gepost door Het thuisfront in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |