19-06-08

Dag 79: Roncevalles - Zubiri

The night writer strikes again! Na een aangename avond met etentje én voetbal bij vrienden is het enthousiasme om de blog te schrijven niet bijzonder groot, temeer omdat straks een nieuwe werkdag wenkt. Anderzijds kunnen we de wachtenden morgenvroeg niet op hun honger laten zitten... 5500 fans can't be wrong!

Sint-Jacob heeft onze bede verhoord: hij is is dan toch maar eens met de grote baas gaan spreken en heeft eens ferm op de tafel geklopt! Resultaat: eindelijk prachtig weer voor onze beide pelgrims! Zo hoort het ook...

Greet zit na 22 km stappen met haar twee overblijvende kompanen in Zubiri. Dat is 5 km minder ver dan waar ze had gehoopt om te zitten vanavond...  De reden hiervoor is dat het lichamelijk een zware dag is geweest, met ondermeer een lange afdaling en een weg waarbij je hier en daar tot je enkels in de modder zat! Medepelgrim Michel heeft het begin van tendinitis en had daar behoorlijk last van tijdens de tocht van vandaag. Greet had last van lage rugpijn en wijt dat aan het extra gewicht van het matje dat ze sinds Saint-Jean meedraagt! Ofwel weegt het meegegeven matje zwaarder dan wij dachten of anders heeft René zijn matras aan Greet meegegeven in plaats van het voorziene matje. Feit is dat ze denkt dat het overgewicht daar zit en dat ze er van af wil! (Dat kan geen probleem zijn: ze kan het aan een arme pelgrim geven of aan een of andere verloren gelopen moslim... )   

Vanmorgen zaten ze rond 7 uur al (of nog?) in een bar! In de gîte konden ze geen ontbijt krijgen, in die bar wel! (Als we niet zeker wisten dat we met eerlijke pelgrims te doen hebben, zouden we nog gaan twijfelen aan de berichtgeving!)

Onze Angèle nadert Spanje met rasse schreden! Die is vanmorgen gestart langs de grote baan naar Saint-Jean-de-Luz. Gelukkig was er een fietspad naast de weg, zodat ze toch veilig kon stappen. Na 21 km bereikte ze Saint-Jean-de-Luz, maar daar voelde ze zich meer toerist dan pelgrim! Dat zag ze niet echt zitten en dus heeft ze er nog maar 4 km bijgedaan... Ze zit nu in Urrugne op nog slechts 7 km van de grens met Spanje en eigenlijk al op de noordelijke route!

Ziezo, mijn taak zit er op: ik kan dodo gaan doen... Morgen wordt het alleszins een interessante dag voor Greet die hopelijk (met of zonder matje) Pamplona bereikt, waar ze misschien met tomaten wordt bekogeld of achterna wordt gezeten door loslopende stieren! En Angèle gaat de Frans-Spaanse grens over, achterna gezeten door René in de mobilhome. We wensen ze allemaal alvast een schitterende tocht toe!       

roncesvalles
De vertrekplaats van vandaag: Roncevalles

00:48 Gepost door Het thuisfront in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Inderdaad ,nu eens geen proficiat aan de moedige stappers (alhoewel ze dat zeker verdienen )maar wel aan de thuisblijver die er voor zorgt dat wij dagelijks op de hoogte worden gehouden van die ongelooflijke tocht. Het is inderdaad één van mijn eerste werkjes 's morgens "lezen hoe het met de stappers gaat !".
Bedankt dus voor al die ,soms ook nachtelijke, verslagen!
groetjes

Gepost door: marleen rondeaux(onderwijzeres Stanislas!) | 19-06-08

Hallo, ik heb met ennthousiasme al een stukje gelezen en kom zeker terug om verder te lezen. Heb zo een bedevaarder ontmoet in St.Jacobskerk in Antwerpen, die volg ik ook. Vriendelijke groetjes,

Gepost door: gidsjoris | 19-06-08

Blijkbaar is ons eerste berichtje niet doorgekomen,maar niettemin bewondering en waardering voor hetgeen je reeds bereikt hebt.
Een scheiding na 76 dagen is volgens Guines boock of record toch wel speciaal.beste groeten ook van ons Marieke.Tot hoors

Gepost door: Mil Proost | 20-06-08

Camino Hola,
Het is fijn om over hun wedervaren te lezen. Ik heb het adres gevonden in het boekje De Pelgrim dat ik zojuist heb gehad. Ik ben zelf pas sinds enkele weken terug thuis en heb ook mijn route alleen afgelegd. Het is een prachtige ervaring en ik zou al terug kunnen vertrekken als ik de kans had. Ik ga hun belevenissen zeker volgen en ik wens hen veel moed en uithoudingsvermogen toe. Het is zwaar maar het is zo een rijke belevenis, één die je nooit meer vergeet!! Doe dat goed meiden en vergeet onderweg niet te genieten!! Ik leef elke dag met jullie mee. Rita

Gepost door: Rita | 21-06-08

De commentaren zijn gesloten.